Σκύβοντας πάνω ἀπ᾿ τῆς ψυχῆς μου
τὴ συσκότιση στίχους ἰσχνοὺς
θὰ ἐπιδείξω ἀποκλεισμένους
ἀπὸ ἀπρόσμενη κακοκαιρία
ποῦ πλήγωσε θανάσιμα
κάποιο δειλό μου λυκαυγές.

Πολλὰ θὰ λὲν οἱ στίχοι αὐτοί,
θὰ δεῖτε, θὰ διαβάσετε.
Ὁ τελευταῖος μόνο στίχος
τίποτε δὲν θὰ λέει.
Κοιτώντας θλιβερὰ
τοὺς προηγούμενους
θὰ κλαίει.


Πεθαίνει αργά όποιος δεν ταξιδεύει
δεν διαβάζει…

Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Φύγε!



























Το σκοτεινό μου τίποτα
πάνω από το πληγωμένο σου εγώ,
ο ήλιος ψάχνει ελπίδα και χάνει ανάσες
κάτω από ένα κλείσιμο των ματιών σου.
Θανατερή μου ανατολή εσύ,
με στέλνεις στο χάος,
ο βυθός περιμένει και το έλος αργά με αγκαλιάζει...
Ναι, βουλιάζω!
Μη με κρατάς κοντά σου
κι είναι τόσο γλυκιά τούτη η καταβύθιση.
Φύγε κι άσε με να δω
μήπως αυτήν την φορά καταφέρω να πνιγώ.
Καιρός είναι, έτσι κι αλλιώς,
πάντα είχα μια δυσκολία ν' ανασάνω.
Φύγε τώρα κι ως αύριο θα μ' έχεις ξεχάσει.
Άλλωστε, ποτέ δεν υπήρξα στ' αλήθεια.

MIPS

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου